superfuerant

Discretiva

superfuerant dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
superfuerant	tertia pluralis	plusquam perfectum	activa	indicativus	supersum (superesse)

Appellatio pronuntiatusque

API: /superˈfuerant/

(classice)

Syllabificatio phonetica: su·per·fu·e·rant — morphologica: super-fu-erant

Loci

Quintus Curtius Rufus ca. 50

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

saec. I.

• Darei praetores, qui proelio apud Isson superfuerant, cum omni manu, quae fugientes secuta erat, adsumpta etiam Cappadocum et Paphlagonum iuventute Lydiam reciperare temptabant. —Historiae Alexandri Magni Curtii Rufi