sumitur

Discretiva

sumitur dictio est in variis linguis:

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
sūmitur	tertia singularis	praesens	passiva	indicativus	sūmō (sūmere)

API: /ˈsuːmi.tur/

Syllabificatio phonetica: sū·mi·tur — morphologica: sum-itur

Apuleius
ca. 125-170

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

saec. II. (ca. 170 p.C.n.)

Maga primi nominis et omnis carminis sepulchralis magistra creditur, quae surculis et lapillis et id genus frivolis inhalatis omnem istam lucem mundi sideralis imis Tartari et in vetustum chaos submergere novit. Nam simul quemque conspexerit speciosae formae iuvenem, venustate eius  sumitur  et ilico in eum et oculum et animum detorquet. Serit blanditias, invadit spiritum, amoris profundi pedicis aeternis alligat. —Metamorphoseon libri XI Apulei ^[1]

saec. XIX.

Olympia namque sunt, et quia potest certamen fieri, et quia fit. Aliter autem et in tempore infinitum apparet, et in hominibus, et in divisione magnitudinum. Etenim in universum sic infinitum est: quia semper aliud et aliud  sumitur : et id quidem, quod  sumitur , semper finitum est; sed semper est aliud, et aliud. —Aristotelis Physica Bussemakeri ^[2]

Vide etiam: → sumitur (Vicicitatio)

↑ Apuleius - Metamorphoseon libri XI. (Bibliotheca Augustana): Liber II. Capitulum V. Versus 5 — sumitur
↑ Ulco Cats Bussemaker, Aristotelis Physica. Aristotelis Naturalis Auscultatio Libri VIII, Firmin Didot, Paris 1854. (Universitas Turicensis): Liber III, capitulum VI, [2] — sumitur