sumebantur

Discretiva

sumebantur dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
sūmēbantur	tertia pluralis	imperfectum	passiva	indicativus	sūmō (sūmere)

Appellatio pronuntiatusque

API: /suːˈmeːˈban.tur/

(classice)

Syllabificatio phonetica: sū·mē·ban·tur — morphologica: sum-ebantur

Loci

Vitruvius ca. -80…-15

P. Cornelius Tacitus 55–117

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (ca. 30–22 a.C.n.)

• Sed haec, quae ex veris rebus exempla  sumebantur , nunc iniquis moribus inprobantur. Nam pinguntur tectoriis monstra potius quam ex rebus finitis imagines certae: pro columnis enim struuntur calami striati cum crispis foliis et volutis, pro fastigiis appagineculi, item candelabra aedicularum sustinentia figuras, supra fastigia eorum surgentes ex radicibus cum volutis teneri flores habentes in se sine ratione sedentia sigilla, non minus coliculi dimidiata habentes sigilla alia humanis, alia bestiarum capitibus. —De architectura Vitruvii

Latinitas postclassica

saec. II.  (ca. 116 p.C.n.)

• Urbem Romam a principio reges habuere; libertatem et consulatum L. Brutus instituit. dictaturae ad tempus  sumebantur ; neque decemviralis potestas ultra biennium, neque tribunorum militum consulare ius diu valuit. non Cinnae, non Sullae longa dominatio; et Pompei Crassique potentia cito in Caesarem, Lepidi atque Antonii arma in Augustum cessere, qui cuncta discordiis civilibus fessa nomine principis sub imperium accepit. —Annales P. Cornelii Taciti

Vide etiam:  → sumebantur (Vicicitatio)