sumatur

Discretiva

sumatur dictio est in variis linguis:

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
sūmātur	tertia singularis	praesens	passiva	coniunctivus	sūmō (sūmere)

API: /suːˈmaːtur/

Syllabificatio phonetica: sū·mā·tur — morphologica: sum-atur

Vitruvius
ca. -80…-15

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

class. (ca. 30–22 a.C.n.)

Cum autem habita erit ratio macerationis et id curiosius operi praeparatum erit,  sumatur  ascia et, quemadmodum materia dolatur, sic calx in lacu macerata ascietur. Si ad eam offenderint calculi, non erit temperata; cumque siccum et purum ferrum educetur, indicabit eam evanidam et siticulosam; cum vero pinguis fuerit et recte macerata, circa id ferramentum uti glutinum haerens omni ratione probabit se esse temperatam. Tunc autem machinis comparatis camerarum dispositiones in conclavibus expediantur, nisi lacunariis ea fuerint ornata. —De architectura Vitruvii ^[1]

saec. XIX.

Item manifestum est, opus esse ut quaevis eius pars maneat. Ut enim infinitum in se ipso manet, se sustinens: ita et si quaevis pars  sumatur , in se ipsa manebit; quia loca totius et partis sunt eiusdem speciei: veluti, totius terrae et glebae locus inferus, ac totius ignis ac scintillae locus superus: quare si infiniti locus est in se ipso, partis etiam locus idem erit: in se igitur manebit. —Aristotelis Physica Bussemakeri ^[2]

Vide etiam: → sumatur (Vicicitatio)

↑ De architectura libri decem Vitruvii, (F. Krohn, Lipsiae 1912). Bibliotheca Augustana. Liber septimus, II. [2] — sumatur
↑ Ulco Cats Bussemaker, Aristotelis Physica. Aristotelis Naturalis Auscultatio Libri VIII, Firmin Didot, Paris 1854. (Universitas Turicensis): Liber III, capitulum V, [18] — sumatur