sufficiebat

Discretiva

sufficiebat dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
sufficiēbat	tertia singularis	imperfectum	activa	indicativus	sufficiō (sufficere)

Appellatio pronuntiatusque

API: /suf.fi.kiˈeːbat/

(classice)

Syllabificatio phonetica: suf·fi·cē·bat — morphologica: suf-fici-ebat

Loci

Sextus Iulius Frontinus ca. 40-103

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

saec. I.  (ca. 97 p.C.n.)

• Legimus apud Fenestellam, in haec opera Marcio decretum sestertium milies octingenties, et quoniam ad consummandum negotium non  sufficiebat  spatium praeturae, in annum alterum est prorogatum. —De aquaeductu urbis Romae Frontini

Vide etiam:  → sufficiebat (Vicicitatio)