sufficiebant

Discretiva

sufficiebant dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
sufficiēbant	tertia pluralis	imperfectum	activa	indicativus	sufficiō (sufficere)

Appellatio pronuntiatusque

API: /suf.fi.kiˈeːbant/

(classice)

Syllabificatio phonetica: suf·fi·ci·ē·bant — morphologica: suf-fici-ebant

Loci

M. Fabius Quintilianus ca. 35–100

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

saec. I.  (ca. 90–96 p.C.n.)

• Totum igitur excutiamus locum, quando universam institutionem adgressi sumus.  Sufficiebant  alioqui libri duo a Domitio Afro in hanc rem compositi, quem adulescentulus senem colui, ut non lecta mihi tantum ea, sed pleraque ex ipso sint cognita. Is verissime praecepit primum esse in hac parte officium oratoris ut totam causam familiariter norit: quod sine dubio ad omnia pertinet; quomodo contingat explicabimus cum ad destinatum huic parti locum venerimus. —Institutio oratoria Quintiliani

Vide etiam:  → sufficiebant (Vicicitatio)