sufficeret

Discretiva

sufficeret dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
sufficeret	tertia singularis	imperfectum	activa	coniunctivus	sufficiō (sufficere)

Appellatio pronuntiatusque

API: /sufˈfi.ke.ret/

(classice)

Syllabificatio phonetica: suf·fi·ce·ret — morphologica: suf-fic-eret

Loci

M. Fabius Quintilianus ca. 35–100

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

saec. I.  (ca. 90–96 p.C.n.)

• Verum ei qui foro destinabitur non in unam partem aliquam sed in omnia quae sunt eius operis, etiam si qua difficiliora discenti videbuntur, elaborandum est; nam et omnino supervacua erat doctrina si natura  sufficeret . —Institutio oratoria Quintiliani

Vide etiam:  → sufficeret (Vicicitatio)