stellam

Discretiva

stellam dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
stēllam	casus accusativus singularis	substantivi stēlla

Appellatio pronuntiatusque

API: /ˈsteːl.lam/

(classice)

Syllabificatio phonetica: stēl·lam — morphologica: stell-am

Loci

C. Plinius Secundus 23–79

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

saec. I.  (ca. 78 p.C.n.)

• multi Indicos Carchedoniis candidiores esse et e diverso inclinatione hebetari scripsere, etiamnum in Carchedoniis maribus  stellam  intus ardere, feminas fulgorem universum fundere extra se, Alabandicos nigriores ceteris esse scabrosque. et circa Miletum nascuntur in terra coloris eiusdem, ignem minime sentientes. —Naturalis historia Plinii

Vide etiam:  → stellam (Vicicitatio)