Jump to content

soluturum

E Victionario

Discretiva

soluturum dictio est in variis linguis:

Formae affines[+/-]

Latine[+/-]

Proprietates grammaticales[+/-]

Forma Modus flexurae originis
solūtūrum casus accusativus singularis · genus masculinum participii solūtūrus
solūtūrum casus nominativus singularis · genus neutrum participii solūtūrus
solūtūrum casus accusativus singularis · genus neutrum participii solūtūrus
solūtūrum casus vocativus singularis · genus neutrum participii solūtūrus

Appellatio pronuntiatusque[+/-]

API: /soluːˈtuːrum/(classice)
Syllabificatio phonetica: so·lū·tū·rum — morphologica: solut-ur-um

Loci[+/-]

C. Plinius Secundus 23-79
antiq. class. I II III IV V VI VII VIII IX X XI XII XIII XIV XV XVI XVII XVIII XIX XX XXI

Latinitas Romana[+/-]

saec. I.

  • Magi heliotropium <in> quartanis quater, in tertianis ter adligari iubent ab ipso aegro precarique eum, soluturum se nodos liberatum, et <i>acere non exempta herba. —Naturalis historia Plinii [1][2]

Fontes

  1. Gaius Plinius Secundus, Naturalis historiae libri XXXVII. (Teubner, Lipsiae 1892-1909). Bibliotheca Augustana: Liber XXII, cap. 29, [61] — soluturum
  2. Vicicitatio: soluturum.