solstitiis

Discretiva

solstitiis dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
sōlstitiīs	casus dativus pluralis	substantivi sōlstitium
sōlstitiīs	casus ablativus pluralis	substantivi sōlstitium

Appellatio pronuntiatusque

API: /soːlˈsti.ti.iːs/

(classice)

Syllabificatio phonetica: sōl·sti·ti·īs — morphologica: solstit-iis

Loci

M. Tullius Cicero -106…-43

C. Plinius Secundus 23–79

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (45 a.C.n. / 709 a.u.)

• Quid vero tanta rerum consentiens, conspirans, continuata cognatio quem non coget ea, quae dicuntur a me, conprobare? possetne uno tempore florere, dein vicissim horrere terra, aut tot rebus ipsis se inmutantibus solis accessus discessusque  solstitiis  brumisque cognosci. aut aestus maritimi fretorumque angustiae ortu aut obitu lunae commoveri, aut una totius caeli conversione cursus astrorum dispares conservari? —De natura deorum Ciceronis

saec. I.  (ca. 78 p.C.n.)

• Padi fons mediis diebus aestivis velut interquiescens semper aret. in Tenedo insula fons semper a tertia noctis hora in sextam ab aestivo solstitio exundat, et in Delo insula Inopus fons eodem quo Nilus modo ac pariter cum eo decrescit augeturve. contra Timavum amnem insula parva in mari est cum fontibus calidis, qui pariter cum aestu maris crescunt minuunturque. in agro Pitinate trans Appenninum fluvius Novanus, omnibus  solstitiis  torrens, bruma siccatur. —Naturalis historia Plinii