solatur

Discretiva

solatur dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
sōlātur	tertia singularis	praesens	activa	indicativus	sōlor (sōlārī)

Appellatio pronuntiatusque

API: /soːˈlaːtur/

(classice)

Syllabificatio phonetica: sō·lā·tur — morphologica: sol-atur

Loci

Titus Livius -58…+17

Apuleius ca. 125-170

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.

• quod ubi nuntiatum est Scipioni, ne quid aeger animi ferox iuvenis gravius consuleret accitum eum extemplo nunc  solatur , nunc quod temeritatem temeritate alia luerit tristioremque rem quam necesse fuerit fecerit leniter castigat. postero die ut a praesenti motu averteret animum eius, in tribunal escendit et contionem advocari iussit. —Ab urbe condita Titi Livii

Latinitas postclassica

saec. II.  (ca. 170 p.C.n.)

• Nec prius ab inferis emersi quam Milon hospes accessit et iniecta manu me renitentem lacrimisque rursum promicantibus crebra singultientem clementi violentia secum adtraxit, et observatis viae solitudinibus per quosdam amfractus domum suam perduxit, maestumque me atque etiam tunc trepidum variis  solatur  affatibus. Nec tamen indignationem iniuriae, quae inhaeserat altius meo pectori, ullo modo permulcere quivit. —Metamorphoseon libri XI Apulei

Vide etiam:  → solatur (Vicicitatio)