solantur

Discretiva

solantur dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
sōlantur	tertia pluralis	praesens	activa	indicativus	sōlor (sōlārī)

Appellatio pronuntiatusque

API: /soːˈlan.tur/

(classice)

Syllabificatio phonetica: sō·lan·tur — morphologica: sol-antur

Loci

P. Ovidius Naso -42…+18

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.

• utque vident habitum, quae luctus causa, requirunt,

cui paret exsequias, quoque sit icta malo.

illa diu reticet pudibundaque celat amictu

ora: fluunt lacrimae more perennis aquae.

hinc pater, hinc coniunx lacrimas  solantur  et orant

indicet et caeco flentque paventque metu.

ter conata loqui ter destitit, ausaque quarto

non oculos ideo sustulit illa suos. —Fasti Ovidii Nasonis

Vide etiam:  → solantur (Vicicitatio)