singulari

Discretiva

singulari dictio est in variis linguis:

• Dacoromane: singulari
• Italice: singulari
• Melitense: singulari

Dictiones similes

• Dacoromane: singularii
• Italice: singolari

Formae affines

Latine

singulārī

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
singulārī	casus dativus singularis	adiectivi singulāris
singulārī	casus ablativus singularis	adiectivi singulāris

Appellatio pronuntiatusque

API: /sin.guˈlaːriː/

(classice)

Syllabificatio phonetica: sin·gu·lā·rī — morphologica: singular-i

Dacoromane

singulari

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
singulari	casus nominativus/accusativus pluralis · genus masculinum	adiectivi singular
singulari	casus genitivus/dativus pluralis · genus masculinum	adiectivi singular

Appellatio pronuntiatusque

API: /sin.guˈlarʲ/

Syllabificatio phonetica: sin·gu·lari — morphologica: singular-i

Loci

Apuleius ca. 125-170

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas postclassica

saec. II.  (ca. 170 p.C.n.)

• Tandem denique reversus ad sensum praesentium adrepta manu Photidis et admota meis luminibus: «Patere, oro te», inquam «dum dictat occasio, magno et  singulari  me adfectionis tuae fructu perfrui et impertire nobis unctulum indidem per istas tuas pupillas, mea mellitula, tuumque mancipium inremunerabili beneficio sic tibi perpetuo pignera ac iam perfice ut meae Veneri Cupido pinnatus adsistam tibi.» —Metamorphoseon libri XI Apulei

Vide etiam:  → singulari (Vicicitatio)