singulares

Discretiva

singulares dictio est in variis linguis:

• Gallaice: singulares
• Hispanice: singulares
• Lusitane: singulares

Dictiones similes

• Germanice: singuläres

Formae affines

Latine

singulārēs

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
singulārēs	casus nominativus pluralis · genus masculinum	adiectivi singulāris
singulārēs	casus nominativus pluralis · genus femininum	adiectivi singulāris
singulārēs	casus accusativus pluralis · genus masculinum	adiectivi singulāris
singulārēs	casus accusativus pluralis · genus femininum	adiectivi singulāris
singulārēs	casus vocativus pluralis · genus masculinum	adiectivi singulāris
singulārēs	casus vocativus pluralis · genus femininum	adiectivi singulāris

Appellatio pronuntiatusque

API: /sin.guˈlaːreːs/

(classice)

Syllabificatio phonetica: sin·gu·lā·rēs — morphologica: singular-es

Hispanice

singulares

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
singulares	forma pluralis · genus femininum	adiectivi singular
singulares	forma pluralis · genus masculinum	adiectivi singular
singulares	forma pluralis	substantivi singular

Appellatio pronuntiatusque

API: [sin.guˈla.ɾes]

(Castellane, castellano)

Syllabificatio phonetica: sin·gu·la·res — morphologica: singular-es

Lusitane

singulares

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
singulares	forma pluralis · genus femininum	adiectivi singular
singulares	forma pluralis · genus masculinum	adiectivi singular
singulares	forma pluralis	substantivi singular

Appellatio pronuntiatusque

API: [sĩ.ɡu.la.ɾɨʃ]

(Lusitane)

Syllabificatio phonetica: sin·gu·la·res — morphologica: singular-es

Loci

Vitruvius ca. -80…-15

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (ca. 30–22 a.C.n.)

• Si autem in utrisque palmis ex articulis ab natura decem sunt perfecti, etiam Platoni placuit esse eum numerum ea re perfectum, quod ex singularibus rebus, quae μοναδες apud Graecos dicuntur, perficitur decusis. Qui simul autem undecim aut duodecim sunt facti, quod superaverint, non possunt esse perfecti, donec ad alterum decusis perveniant;  singulares  enim res particulae sunt eius numeri. —De architectura Vitruvii

Vide etiam:  → singulares (Vicicitatio)