singulare

Discretiva

singulare dictio est in variis linguis:

• Dacoromane: singulare

Dictiones similes

• Germanice: Singulare
• Germanice: singuläre

Latine

singulāre

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
singulāre	casus nominativus singularis · genus neutrum	adiectivi singulāris
singulāre	casus accusativus singularis · genus neutrum	adiectivi singulāris
singulāre	casus vocativus singularis · genus neutrum	adiectivi singulāris

Appellatio pronuntiatusque

API: /sin.guˈlaːre/

(classice)

Syllabificatio phonetica: sin·gu·lā·re — morphologica: singular-e

Dacoromane

singulare

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
singulare	casus genitivus/dativus singularis · genus femininum	adiectivi singular
singulare	casus nominativus/accusativus pluralis · genus femininum	adiectivi singular
singulare	casus genitivus/dativus pluralis · genus femininum	adiectivi singular

Appellatio pronuntiatusque

API: /sin.guˈla.re/

Syllabificatio phonetica: sin·gu·la·re — morphologica: singular-e

Loci

Marcus Terentius Varro -116…-27

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (ca. 47-45 a.C.n.)

• Est tertium quoque genus  singulare  ut in multitudine, uter, in quo multitudinis ut utrei; uter poeta singulari, utri poetae multitudinis est. Qua explicata natura apparet non debere omnia vocabula multitudinis habere par  singulare : omnes enim numeri ab duobus susum versus multitudinis sunt neque eorum quisquam habere potest  singulare  compar. Iniuria igitur postulant, si qua sint singularia, oportere habere multitudinis. —De lingua Latina Varronis

Vide etiam:  → singulare (Vicicitatio)