servavisse

Discretiva

servavisse dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
servāvisse	—	perfectum	activa	infinitivus	servō (servāre)

Appellatio pronuntiatusque

API: /serwaːˈwisse/

(classice)

Syllabificatio phonetica: ser·vā·vis·se — morphologica: servav-isse

Formae aliae

• (Syncop.) servāsse

Loci

P. Cornelius Tacitus ca. 116

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas postclassica

saec. II.

• causae variae traduntur: alii taedio novae curae semel placita pro aeternis servavisse, quidam invidia, ne plures fruerentur; sunt qui existiment, ut callidum eius ingenium, ita anxium iudicium; neque enim eminentis virtutes sectabatur, et rursum vitia oderat: ex optimis periculum sibi, a pessimis dedecus publicum metuebat. —Annales P. Cornelii Taciti