servarant

Discretiva

servarant dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
servārant	tertia pluralis	plusquam perfectum	activa	indicativus	servō (servāre)

Appellatio pronuntiatusque

API: /ser'waːrant/

(classice)

Syllabificatio phonetica: ser·vā·rant — morphologica: serva[v-e]rant

Formae aliae

• servāverant

Usus

Latinitas mediaevalis

saec. XII.

• Verum eis scribebat qui vicariam sibi fidem servarant, qui quatenus, qualive concordia ea fides servanda esset, discretius intelligere indigebant. Qua causa ad tales loquens, de pudicitiae conjugalis custodia pie commonens, jura conjugii prudenter ipsos edocebat, et cum infirmis infirmus, compatiens fragilibus, ne in adulteria prorumperent, reddere debitum consulebat. —Epistola de incestis conjugiis Ernulfi Roffensis (1040-1124). J. P. Migne (1467B)