salutare

Discretiva

salutare dictio est in variis linguis:

• Dacoromane: salutare
• Italice: salutare

Formae affines

Latine

salūtāre

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
salūtāre	secunda singularis	praesens	passiva	imperativus	salūtō (salūtāre)
salūtāre	—	praesens	activa	infinitivus	salūtō

Forma	Modus flexurae	originis
salūtāre	casus vocativus singularis · genus masculinum	adiectivi salūtāris
salūtāre	casus nominativus singularis · genus neutrum	adiectivi salūtāris
salūtāre	casus accusativus singularis · genus neutrum	adiectivi salūtāris
salūtāre	casus vocativus singularis · genus neutrum	adiectivi salūtāris

Appellatio pronuntiatusque

API: /sa.luːˈtaːre/

(classice)

Syllabificatio phonetica: sa·lū·tā·re — morphologica: salut-are

Dacoromane

salutare

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
salutare	—	praesens	activa	infinitivus	saluta substantiv.

Appellatio pronuntiatusque

API: /sa.luˈta.re/

Syllabificatio phonetica: sa·lu·ta·re — morphologica: salut-are

Loci

C. Suetonius Tranquillus ca. 70-150

Apuleius ca. 125-170

antiq.

class.

I

II

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas postclassica

saec. II.

• Salvium Liberalem in defensione divitis rei ausum dicere: quid ad Caesarem, si Hipparchus sestertium milies habet? et ipse laudavit. Demetrium Cynicum in itinere obvium sibi post damnationem ac neque assurgere neque salutare se dignantem, oblatrantem etiam nescio quid, satis habuit canem appellare. —De vita Caesarum C. Suetoni Tranquilli

saec. II.  (ca. 170 p.C.n.)

• Nam et forma scitula et moribus ludicra et prorsus argutula est. Vesperi quoque cum somno concederes, et in cubiculum te deduxit comiter et blande lectulo collocavit et satis amanter cooperuit et osculato tuo capite quam invita discederet vultu prodidit, denique saepe retrorsa respiciens substitit. Quod bonum felix et faustum itaque, licet salutare non erit, Photis illa temptetur. —Metamorphoseon libri XI Apulei