reversuros

Discretiva

reversuros dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
reversūrōs	casus accusativus pluralis · genus masculinum	participii reversūrus

Appellatio pronuntiatusque

API: /re.werˈsuːroːs/

(classice)

Syllabificatio phonetica: re·ver·sū·rōs — morphologica: revers-ur-os

Loci

Quintus Curtius Rufus fl.c.50

P. Cornelius Tacitus 55–117

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

saec. I.

• Haec luxu et peregrinis infecta moribus veteres Philippi milites, rudis natio ad voluptates, palam aversabantur, totisque castris unus omnium sensus ac sermo erat plus amissum victoria quam bello esse quaesitum: ‹tum› cum maxime vinci ipsos dedique alienis moribus et externis. Quo tandem ore domos quasi in captivo habitu  reversuros ? Pudere iam sui regem: victis quam victoribus similiorem ex Macedoniae imperatore Darei satrapen factum. —Historiae Alexandri Magni Curtii Rufi

Latinitas postclassica

saec. II.  (ca. 105–110 p.C.n.)

• Galatiam ac Pamphyliam provincias Calpurnio Asprenati regendas Galba permiserat. datae e classe Misenensi duae triremes ad prosequendum, cum quibus Cythnum insulam tenuit: nec defuere qui trierarchos nomine Neronis accirent. is in maestitiam compositus et fidem suorum quondam militum invocans, ut eum in Syria aut Aegypto sisterent orabat. trierarchi, nutantes seu dolo, adloquendos sibi milites et paratis omnium animis  reversuros  firmaverunt. —Historiae P. Cornelii Taciti

Vide etiam:  → reversuros (Vicicitatio)