reversuro

Discretiva

reversuro dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
reversūrō	casus dativus singularis · genus masculinum	participii reversūrus
reversūrō	casus ablativus singularis · genus masculinum	participii reversūrus
reversūrō	casus dativus singularis · genus neutrum	participii reversūrus
reversūrō	casus ablativus singularis · genus neutrum	participii reversūrus

Appellatio pronuntiatusque

API: /re.werˈsuːroː/

(classice)

Syllabificatio phonetica: re·ver·sū·rō — morphologica: revers-ur-o

Loci

Marcus Valerius Martialis 40–103

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

saec. I.  (ca. 85–102 p.C.n.)

• Aëra per tacitum delapsa sedentis in ipsos

Fluxit Aretullae blanda columba sinus.

Luserat hoc casus, nisi inobservata maneret

Permissaque sibi nollet abire fuga.

Si meliora piae fas est sperare sorori

Et dominum mundi flectere vota valent,

Haec a Sardois tibi forsitan exulis oris,

Fratre  reversuro , nuntia venit avis. —Epigrammata M. Valerii Martialis

Vide etiam:  → reversuro (Vicicitatio)