relaturos

E Victionario
Jump to navigation Jump to search

Discretiva

Trisambig poseidon.jpg relaturos dictio est in variis linguis:

Formae affines[+/-]

Latine[+/-]

Proprietates grammaticales[+/-]

Forma Modus flexurae originis
relātūrōs casus accusativus pluralis · genus masculinum participii relātūrus

Appellatio[+/-]

Loudspeaker red.svgAPI: /relaːˈtuːroːs/(classice)
Syllabificatio phonetica: re·lā·tū·rōs — morphologica: re-lat-ur-os

Loci[+/-]

M. Tullius Cicero
-106…-43
Titus Livius
-58…+17
Plinius minor
61-113
C. Suetonius Tranquillus
ca. 70-150
antiq. class.class. I II III IV V VI VII VIII IX X XI XII XIII XIV XV XVI XVII XVIII XIX XX XXI

Latinitas Romana

class.  (66 a.C.n. / 688 a.u.)

  • An C. Falcidius, Q. Metellus, Q. Caelius Latiniensis, Cn. Lentulus, quos omnis honoris causa nomino, cum tribuni plebi fuissent, anno proximo legati esse potuerunt: in uno Gabinio sunt tam diligentes, qui in hoc bello, quod lege Gabinia geritur, in hoc imperatore atque exercitu, quem per vos ipse constituit, etiam praecipuo iure esse deberet? De quo legando consules spero ad senatum relaturos. Qui si dubitabunt aut gravabuntur, ego me profiteor relaturum. —De imperio Cn. Pompei ad Quirites oratio Ciceronis [1][2]

class.

  • Ab senatu responsum est iudicium populi rescindi ab senatu non posse, praeterquam quod nullo nec exemplo nec iure fieret, concordiae etiam ordinum causa: si Ardeates sua tempora exspectare velint arbitriumque senatui levandae iniuriae suae permittant, fore ut postmodo gaudeant se irae moderatos, sciantque patribus aeque curae fuisse ne qua iniuria in eos oreretur ac ne orta diuturna esset. Ita legati cum se rem integram relaturos dixissent, comiter dimissi. —Ab urbe condita Titi Livii [3][2]

saec. I.

  • Nam me tui ut ita facerem rogabant, et verebar ne et mihi et illis irascereris, si non fecissem. In posterum nisi adhibueritis modum ego adhibebo; et iam tuis denuntiavi, si rursus tam multa attulissent, omnia relaturos. —Epistulae Plini minoris [4][2]

Latinitas postclassica

saec. II.

  • ut vero consulto Delphis Apolline septuagensimum ac tertium annum cavendum sibi audivit, quasi eo demum obiturus, ac nihil coniectans de aetate Galbae, tanta fiducia non modo senectam sed etiam perpetuam singularemque concepit felicitatem, ut amissis naufragio pretiosissimis rebus non dubitaverit inter suos dicere pisces eas sibi relaturos. —De vita Caesarum C. Suetoni Tranquilli [5][2]

Fontes

  1. 1.0 1.1 Marcus Tullius Cicero - De imperio Cn. Pompei ad Quirites oratio. (The Latin Library): 19 [58] — relaturos
  2. 2.0 2.1 2.2 2.3 2.4 Vicicitatio: relaturos.
  3. 3.0 3.1 Titus Livius - Ab urbe condita - libri CXLII. (Universitas Turicensis): Liber IV, caput 7, 7 — relaturos
  4. 4.0 4.1 Gaius Plinius Caecilius Secundus - Epistularum libri decem. (Bibliotheca Augustana): Liber sextus, Epistula 28, [2] — relaturos
  5. 5.0 5.1 Gaius Suetonius Tranquillus - De vita Caesarum libri VIII. (Bibliotheca Augustana): Liber sextus. Nero. XL. [3] — relaturos