relatura

Discretiva

relatura dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

relātūra

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
relātūra	casus nominativus singularis · genus femininum	participii relātūrus
relātūra	casus vocativus singularis · genus femininum	participii relātūrus
relātūra	casus nominativus pluralis · genus neutrum	participii relātūrus
relātūra	casus accusativus pluralis · genus neutrum	participii relātūrus
relātūra	casus vocativus pluralis · genus neutrum	participii relātūrus

Appellatio pronuntiatusque

API: /relaːˈtuːra/

(classice)

Syllabificatio phonetica: re·lā·tū·ra — morphologica: re-lat-ur-a

relātūrā

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
relātūrā	casus ablativus singularis · genus femininum	participii relātūrus

Appellatio pronuntiatusque

API: /relaːˈtuːraː/

(classice)

Syllabificatio phonetica: re·lā·tū·rā — morphologica: re-lat-ur-a

Loci

M. Tullius Cicero -106…-43

Franciscus Petrarca 1304-1374

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (59 a.C.n. / 695 a.u.)

• Subito cum mihi dixisset Caecilius quaestor puerum se Romam mittere, haec scripsi raptim, ut tuos elicerem mirificos cum Publio dialogos, cum eos de quibus scribis, tum illum quem abdis et ais longum esse quae ad ea responderis perscribere; illum vero qui nondum habitus est, quem illa βοῶπις , cum e Solonio redierit, ad te est relatura, sic velim putes, nihil hoc posse mihi esse iucundius. —Epistolae ad Atticum Ciceronis

Latinitas humanistica

saec. XIV.

• Ingentia duo munera a munificentissimis largitoribus accipiens, eo felicior videri debet, quod in celo et in terra gratiam dignissimis relatura est; plurimum enim ex persona tribuentis muneribus ipsis accedit; multum interest a quo beneficium acceperis et cui inde sis obnoxius. —Epistole familiares Petrarcae