quaesivit

Discretiva

quaesivit dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
quaesīvit	tertia singularis	perfectum	activa	indicativus	quaerō (quaerere)

Appellatio pronuntiatusque

API: /kwae̯ˈsiːwit/

(classice)

Syllabificatio phonetica: quae·sī·vit — morphologica: quaesiv-it

Loci

Aulus Cornelius Celsus ca. -25…+50

Apuleius ca. 125-170

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (ca. 30 p.C.n.)

• Sed ipse in his somnum multa frictione  quaesivit , cum et intentio febris somnum impediat et frictio non nisi in remissione eius utilis sit. Itaque hoc quoque auxilium debuit praeterire. Quid igitur est? Multa in praecipiti periculo recte fiunt alias omittenda. Et continuata quoque febris habet tempora, quibus, etsi non remittit, non tamen crescit, estque hoc ut non optimum, sic tamen secundum remediis tempus, quo, si vires aegri patiuntur, sanguis quoque mitti debet. Minus deliberari potest, an alvus ducenda sit. —De Medicina Celsi

Latinitas postclassica

saec. II.  (ca. 158 p.C.n.)

• Pleraque tamen rei familiaris in nomen uxoris callidissima fraude confert. Ipse egens, nudus et ignominia sua tutus reliquit Rufino huic – non mentior! –, sestertium XXX devorandum. Tantum enim ad eum ex bonis matris liberum venit, praeter quod ei uxor sua cotidianis dotibus  quaesivit . —Apologia sive Pro se de magia liber Apulei