quaesivisse

Discretiva

quaesivisse dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
quaesīvisse	—	perfectum	activa	infinitivus	quaerō (quaerere)

Appellatio pronuntiatusque

API: /kwae̯.siːˈwis.se/

(classice)

Syllabificatio phonetica: quae·sī·vis·se — morphologica: quaesiv-isse

Formae aliae

• (Syncop.) quaesīsse

Loci

M. Tullius Cicero -106…-43

P. Cornelius Tacitus 55–117

Renatus Cartesius 1596-1650

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (45 a.C.n. / 709 a.u.)

• Quem, ut scribi auditor Platonis Ponticus Heraclides, vir doctus in primis, Phliuntem ferunt venisse, eumque cum Leonte, principe Phliasiorum, docte et copiose disseruisse quaedam. Cuius ingenium et eloquentiam cum admiratus esset Leon,  quaesivisse  ex eo, qua maxime arte confideret; at illum: artem quidem se scire nullam, sed esse philosophum. Admiratum Leontem novitatem nominis  quaesivisse , quinam essent philosophi, et quid inter eos et reliquos interesset; —Tusculanae disputationes Ciceronis

Latinitas postclassica

saec. II.  (ca. 116 p.C.n.)

• nihil deorum honoribus relictum, cum se templis et effigie numinum per flamines et sacerdotes coli vellet. ne Tiberium quidem caritate aut rei publicae cura successorem adscitum, sed quoniam adrogantiam saevitiamque eius introspexerit, comparatione deterrima sibi gloriam  quaesivisse . etenim Augustus paucis ante annis, cum Tiberio tribuniciam potestatem a patribus rursum postularet, quamquam honora oratione quaedam de habitu cultuque et institutis eius iecerat, quae velut excusando exprobraret. ceterum sepultura more perfecta templum et caelestes religiones decernuntur. —Annales P. Cornelii Taciti

Latinitas nova

saec. XVII.  (ca. 1628 p.C.n.)

• At vero nonne videntur illi verba magica proferre, quae vim habeant occultam et supra captum humani ingenii, qui dicunt motum, rem unicuique notissimam, esse actum entis in potentia, prout est in potentia? quis enim intelligit haec verba? quis ignorat quid sit motus? et quis non fateatur illos nodum in scirpo  quaesivisse ? Dicendum est igitur, nullis unquam definitionibus eiusmodi res esse explicandas, ne loco simplicium compositas apprehendamus; sed illas tantum, ab aliis omnibus secretas, attente ab unoquoque et pro lumine ingenii sui esse intuendas. —Regulae ad directionem ingenii Renati Cartesii