quaesiverit

Discretiva

quaesiverit dictio est in variis linguis:

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
quaesīverit	tertia singularis	perfectum	activa	coniunctivus	quaerō (quaerere)
quaesīverit	tertia singularis	futurum exactum	activa	indicativus	quaerō (quaerere)

API: /kwae̯ˈsiːwe.rit/

Syllabificatio phonetica: quae·sī·ve·rit — morphologica: quaesiv-erit

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

class. (anno 434 u.c.)

Nec a me nunc quisquam  quaesiverit  quid ita spoponderim, cum id nec consulis ius esset nec illis spondere pacem quae mei non erat arbitrii, nec pro vobis qui nihil mandaveratis possem. Nihil ad Caudium, patres conscripti, humanis consiliis gestum est; di immortales et vestris et hostium imperatoribus mentem ademerunt. Nec nos in bello satis cavimus et illi male partam victoriam male perdiderunt, dum vix locis quibus vicerant credunt, dum quacumque condicione arma viris in arma natis auferre festinant. —Ab urbe condita Titi Livii ^[1]

Vide etiam: → quaesiverit (Vicicitatio)

↑ Titus Livius - Ab urbe condita - libri CXLII. (The Latin Library): Liber IX, caput 9, [9] — quaesiverit