quaesivere

Discretiva

quaesivere dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
quaesīvēre	tertia pluralis	perfectum	activa	indicativus	quaerō (quaerere)

Appellatio pronuntiatusque

API: /kwae̯.siːˈweːre/

(classice)

Syllabificatio phonetica: quae·sī·vē·re — morphologica: quaesiv-ere

Formae aliae

• quaesīvērunt

Loci

C. Plinius Secundus 23–79

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

saec. I.  (ca. 78 p.C.n.)

• ob id cum iis habenda est avis quae tinnungulus vocatur; defendit enim illas terretque accipitres naturali potentia in tantum, ut visum vocemque eius fugiant. hac de causa praecipuus columbis amor eorum, feruntque, si in quattuor angulis defodiantur in ollis novis oblitis, non mutare sedem columbas – quod et auro insectis alarum articulis  quaesivere  aliqui, non aliter innoxiis vulneribus –, multivaga alioqui ave. est enim ars illis inter se blandiri et corrumpere alias furtoque comitatiores reverti. —Naturalis historia Plinii