quaesiverant

Discretiva

quaesiverant dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
quaesīverant	tertia pluralis	plusquam perfectum	activa	indicativus	quaerō (quaerere)

Appellatio pronuntiatusque

API: /kwae̯ˈsiːwe.rant/

(classice)

Syllabificatio phonetica: quae·sī·ve·rant — morphologica: quaesiv-erant

Loci

Demetrius Cantemir 1674-1723

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas nova

saec. XVIII.  (1714 p.C.n.)

• Destructo imperio, cum nec auxilia amplius nec rectores provinciae a Romanis mitterentur, assiduos vero barbarorum impetus sustinere non possent, et milite et ductore destitutae Italicae coloniae, vicinarum gentium exemplis moti, uni ex suis imperium in se dedisse videntur. Huius rationes accuratius exponere prohibet ingens ea, quae universas gentium illius seculi historias tegit caligo: id tamen certum, Moldaviae incolas, Italicae originis, qui contra Scytarum et aliorum barbarorum incursiones in montanis  quaesiverant  receptaculum, suos semper habuisse vel reges, vel principes. —Descriptio Moldaviae Demetrii Cantemir