quaesiturus

Latine

Appellatio pronuntiatusque

API: /kwae̯.siˈtuːrus/

(classice)

Syllabificatio phonetica: quae·sī·tū·rus — morphologica: quaesīt-ur-us

Notatio

← Latine: quaerō (quaerere)

Participium

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus­	Casu	Verbum
quaesītūrus	—	futurum	activa	participium­	nominativo	quaerō (quaerere)

Loci

M. Tullius Cicero -106…-43

Titus Livius -58…+17

antiq.

class.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (70 a.C.n. / 684 a.u.)

• Non dubitabat Minucius, qui Sopatrum defendebat, quin iste, quoniam consilium dimisisset, illo die rem illam  quaesiturus  non esset, cum repente iubetur dicere. Respondet “Ad quos?” “Ad me,” inquit, “si tibi idoneus videor qui de homine Siculo ac Graeculo iudicem.” “Idoneus es,” inquit, “sed pervellem adessent ii qui adfuerant antea causamque cognorant.” “Dic,” inquit, “illi adesse non possunt.” “Nam hercule,” inquit Minucius,“me quoque Petilius ut sibi in consilio adessem rogavit”; et simul a subselliis abire coepit. —In C. Verrem actio secunda Ciceronis

class.  (anno 369 u.c.)

• Hinc senatus, hinc plebs, suum quisque intuentes ducem, velut in acie constiterant. Tum dictator silentio facto: “utinam” inquit “mihi patribusque Romanis ita de ceteris rebus cum plebe conveniat, quemadmodum quod ad te attinet eamque rem quam de te sum  quaesiturus  conventurum satis confido. Spem factam a te civitati video fide incolumi ex thesauris Gallicis, quos primores patrum occultent, creditum solvi posse. —Ab urbe condita Titi Livii