quaesituram

Discretiva

quaesituram dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
quaesītūram	casus accusativus singularis · genus femininum	participii quaesītūrus

Appellatio pronuntiatusque

API: /kwae̯.siˈtuːram/

(classice)

Syllabificatio phonetica: quae·sī·tū·ram — morphologica: quaesīt-ur-am

Loci

M. Tullius Cicero -106…-43

Erasmus ca. 1469-1536

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (66 a.C.n. / 688 a.u.)

• Post mortem eius Sassia moliri statim nefaria mulier coepit insidias filio: quaestionem habere de viri morte constituit. Emit de A. Rupilio, quo erat usus Oppianicus medico, Stratonem quendam, quasi ut idem faceret quod Habitus in emendo Diogene fecerat. De hoc Stratone et de Ascla quodam servo suo  quaesituram  esse dixit; praeterea servum illum Nicostratum, quem nimium loquacem fuisse ac nimium domino fidelem arbitrabatur, ab hoc adulescente Oppianico in quaestionem postulavit. —Pro A. Cluentio oratio Ciceronis

Latinitas humanistica

saec. XVI.  (ca. 1500/1508 p.C.n.)

• Eadem in fabula, significans se spontanea morte  quaesituram  malorum finem, ait:

Σοὺς γὰρ θανόντας οὐχ ὁρῶ λυπουμένους, id est

Nam mortuum dolere video neminem.

Eoque Plinius existimat nullum beneficium a diis datum homini majus quam quod cuique in manu est, cum velit e vita excedere. Melius Socrates, qui docet esse nephas animam injussu imperatoris dei e corporis praesidio decedere. —Adagiorum chiliades Erasmi