quaesisses

Discretiva

quaesisses dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
quaesīssēs	secunda singularis	plusquam perfectum	activa	coniunctivus	quaerō (quaerere)

Appellatio pronuntiatusque

API: /kwaeˈsiːs.seːs/

(classice)

Syllabificatio phonetica: quae·sīs·sēs — morphologica: quaes[iv]-isses

Formae aliae

• quaesīvissēs

Loci

M. Tullius Cicero -106…-43

Titus Livius -58…+17

antiq.

class.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (81 a.C.n. / 673 a.u.)

• Cum pecuniam C. Quinctius P. Scapulae debuisset, per te, C. Aquili, decidit P. Quinctius quid liberis eius dissolveret. Hoc eo per te agebatur quod propter aerariam rationem non satis erat in tabulis inspexisse quantum deberetur, nisi ad Castoris  quaesisses  quantum solveretur. Decidis statuisque tu propter necessitudinem quae tibi cum Scapulis est quid eis ad denarium solveretur. —Pro P. Quinctio oratio Ciceronis

class.

• et ne quid ipse aut prius inquisisse aut nunc criminose argumentari videretur, te quaerere ex iis quos nominasset iubebat an ferrum habuissent, ut tamquam in re dubia, cum id  quaesisses  quod ipsi fatentur, pro convictis haberentur. quin tu illud quaeri iubes, num tui occidendi causa ferrum sumpserint, num me auctore et sciente? hoc enim videri vis, non illud quod fatentur et palam est. —Ab urbe condita Titi Livii