quaesisse

Discretiva

quaesisse dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
quaesīsse	—	perfectum	activa	infinitivus	quaerō (quaerere)

Appellatio pronuntiatusque

API: /kwae̯ˈsiːs.se/

(classice)

Syllabificatio phonetica: quae·sīs·se — morphologica: quaes[iv]-isse

Formae aliae

• quaesīvisse

Loci

M. Tullius Cicero -106…-43

Petronius Arbiter ca. 14-66

C. Plinius Secundus 23–79

Apuleius ca. 125-170

antiq.

class.

I

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (49 a.C.n. / 705 a.u.)

• C. Trebatius, familiaris meus, ad me scripsit te ex se  quaesisse , quibus in locis essem, molesteque te ferre, quod me propter valetudinem tuam, cum ad urbem accessissem, non vidisses, et hoc tempore velle te mecum, si propius accessissem, de officio utriusque nostrum communicare. Utinam, Servi, salvis rebus — sic enim est dicendum — colloqui potuissemus inter nos! —Epistolae ad Familiares Ciceronis

saec. I.

• Interpellavit deprecationem Lichas et “noli” inquit “causam confundere, sed impone singulis modum. ac primum omnium, si ultro venerunt, cur nudavere crinibus capita? vultum enim qui permutat, fraudem parat, non satisfactionem. deinde, si gratiam a legato moliebantur, quid ita omnia fecisti, ut quos tuebaris absconderes? ex quo apparet casu incidisse noxios in plagas et te artem  quaesisse , qua nostrae animadversionis impetum eluderes.” —Satyricon T. Petronii Arbitri

saec. I.  (ca. 78 p.C.n.)

• arborea et simulacra numinum fuere nondum pretio excogitato beluarum cadaveri atque ut, a diis nato iure luxuriae, eodem ebore numinum ora spectarentur et mensarum pedes. produnt Alpibus coercitas ut tum inexsuperabili munimento Gallias hanc primum habuisse causam superfundendi se Italiae, quod Helico ex Helvetiis civis earum fabrilem ob artem Romae commoratus ficum siccam et uvam oleique ac vini promissa remeans secum tulisset. quapropter haec vel bello  quaesisse  venia sit. —Naturalis historia Plinii

Latinitas postclassica

saec. II.  (ca. 158 p.C.n.)

• Mentiti autem sunt callidissimi accusatores mei — ut sibi videntur —, cum me ad fidem calumniae confinxerunt duas res marinas impudicis vocabulis  quaesisse . Quas Tannonius ille cum utriusque sexus genitalia intellegi vellet, sed eloqui propter infantiam causidicus summus nequiret, multum ac diu haesitato tandem virile “marinum” nescio qua circumlocutione male ac sordide nominavit; sed enim feminal nullo pacto repperiens munditer dicere ad mea scripta confugit et quodam libro meo legit: “interfeminium tegat et femoris obiectu et palmae velamento.” —Apologia sive Pro se de magia liber Apulei