quaerendis

Discretiva

quaerendis dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
quaerendīs	casus dativus pluralis	gerundivi quaerendus
quaerendīs	casus ablativus pluralis	gerundivi quaerendus

Appellatio pronuntiatusque

API: /kwae̯ˈrendiːs/

(classice)

Syllabificatio phonetica: quae·ren·dīs — morphologica: quaer-end-is

Loci

M. Tullius Cicero -106…-43

Titus Livius -58/+17

M. Fabius Quintilianus ca. 35-100

Aulus Gellius ca. 130-170

antiq.

class.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.

• quo studio cum satiari non possint, omnium ceterarum rerum obliti nihil abiectum, nihil humile cogitant; tantaque est vis talibus in studiis, ut eos etiam, qui sibi alios proposuerunt fines bonorum, quos utilitate aut voluptate dirigunt, tamen in rebus quaerendis explicandisque naturis aetates conterere videamus. —De finibus Ciceronis

class.

• Excidere etiam saevientes quidam in flumen; sed pondere ipso stabiles deiectis rectoribus quaerendis pedetemptim vadis in terram evasere. —Ab urbe condita Titi Livii

saec. I.

• Quin etiam in cogitando, nulla ratione adhibita aut tectum intuentes magnum aliquid, quod ultro se offerat, pluribus saepe diebus expectant, aut murmure incerto velut classico instincti concitatissimum corporis motum non enuntiandis sed quaerendis verbis accommodant. —Institutio oratoria Quintiliani

Latinitas postclassica

saec. II.

• Haec quidem Fronto requirere nos iussit vocabula non ea re, opinor, quod scripta esse in ullis veterum libris existumaret, sed ut nobis studium lectitandi in quaerendis rarioribus verbis exerceret. —Noctes Atticae A. Gellii