quaerebatur

Discretiva

quaerebatur dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
quaerēbātur	tertia singularis	imperfectum	passiva	indicativus	quaerō (quaerere)

Appellatio pronuntiatusque

API: /kwae̯.reːˈbaːtur/

(classice)

Syllabificatio phonetica: quae·rē·bā·tur — morphologica: quaer-ebatur

Loci

C. Plinius Secundus 23–79

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

saec. I.  (ca. 78 p.C.n.)

• argenti vena in summo reperta crudaria appellatur. finis antiquis fodiendi solebat esse alumen inventum; ultra nihil  quaerebatur . nuper inventa aeris vena infra alumen nullam finem spei fecit. odor ex argenti fodinis inimicus omnibus animalibus, sed maxime canibus. – Aurum argentumque quo mollius, eo pulchrius. lineas ex argento nigras praeduci plerique mirantur. —Naturalis historia Plinii