psittaci

Discretiva

psittaci dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
psittacī	casus genitivus singularis · genus masculinum	substantivi psittacus
psittacī	casus nominativus pluralis · genus masculinum	substantivi psittacus
psittacī	casus vocativus pluralis · genus masculinum	substantivi psittacus

Appellatio pronuntiatusque

API: /ˈpsit.ta.kiː/

(classice)

Syllabificatio phonetica: psit·ta·cī — morphologica: psittac-i

Loci

C. Plinius Secundus 23–79

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

saec. I.  (ca. 78 p.C.n.)

• super omnia humanas voces reddunt,  psittaci  quidem etiam sermocinantes. India hanc avem mittit, siptacen vocat, viridem toto corpore, torque tantum miniato in cervice distinctam. imperatores salutat et quae accipit verba pronuntiat, in vino praecipue lasciva. capiti eius duritia eadem quae rostro. hoc, cum loqui discit, ferreo verberatur radio; non sentit aliter ictus. cum devolat, rostro se excipit, illi innititur levioremque ita se pedum infirmitati facit. —Naturalis historia Plinii

Vide etiam:  → psittaci (Vicicitatio)