praelatus

Latine

Appellatio pronuntiatusque

API: /prae̯ˈlaːtus/

(classice)

Syllabificatio phonetica: prō·lā·tus — morphologica: prae-lat-us

Notatio

← Latine: praeferō (praeferre)

Participium

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus­	Casu	Verbum
praelātus	—	perfectum	passiva	participium­	nominativo	praeferō (praeferre)

Nomen adiectivum

praelāt|us, -a, -um (comp. praelātior)

1. Ante latus, praetervectus.

Declinatio

praelātus comparativus	dilatare ▼

praelātus comparativus	collabi ▲

Dictiones derivatae

• (Mlat.) praelātūra

Translationes

Ante latus	dilatare ▼

Ante latus	collabi ▲

Anglice: preferred (en) Germanice: vorgezogen (de), vorzüglich (de)

Nomen substantivum

praelāt|us, -i masc.

1. (Mlat.) clericus summi honoris

Declinatio

m.	sing.	plur.
nom.	praelātus	praelātī	I
gen.	praelātī	praelātōrum	II
dat.	praelātō	praelātīs	III
acc.	praelātum	praelātōs	IV
abl.	praelātō	praelātīs	VI
voc.	praelāte	praelātī	V

Translationes

Clericus summi honoris	dilatare ▼

Clericus summi honoris	collabi ▲

Anglice: prelate (en) Germanice: Würdenträger (de) m, Prälat (de) f

Loci

Titus Livius -58…+17

P. Cornelius Tacitus 55-117

Decimus Iunius Iuvenalis ca. 60-130

Aurelius Augustinus Hipponensis 354-430

Isidorus Hispalensis 560-636

antiq.

class.

I

II

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.

• Plebs, quamquam agitata multis eo anno et variis motibus erat, nec pluris quam tres tribunos consulari potestate creavit et in his L. Quinctium, Cincinnati filium, ex cuius dictaturae invidia tumultus quaerebatur. Praelatus suffragiis Quinctio Mamercus Aemilius, vir summae dignitatis; L. Iulium tertium creant. —Ab urbe condita Titi Livii

Latinitas postclassica

saec. II.  (ca. 116 p.C.n.)

• inter quae Pharasmanes Orodesque, dum strenuis adsunt aut dubitantibus subveniunt, conspicui eoque gnari, clamore telis equis concurrunt, instantius Pharasmanes; nam vulnus per galeam adegit. nec iterare valuit, praelatus equo et fortissimis satellitum protegentibus saucium: fama tamen occisi falso credita exterruit Parthos victoriamque concessere. —Annales P. Cornelii Taciti

saec. II.  (ca. 100/128 p.C.n.)

• nam Virro, ut multi, gemmas ad pocula transfert

a digitis, quas in vaginae fronte solebat

ponere zelotypo iuvenis praelatus Iarbae.

tu Beneventani sutoris nomen habentem

siccabis calicem nasorum quattuor ac iam

quassatum et rupto poscentem sulpura vitro. —Saturae D. Iuni Iuvenalis

saec. IV.

• Quae quanquam in ordine suo recte locata sint, et suam quamdam pulchritudinem peragant; perversi tamen animi est et inordinati, eis sequendis subjici, quibus ad nutum suum ducendis potius divino ordine ac jure praelatus est. —De libero arbitrio Augustini

Latinitas mediaevalis

saec. VII.

• Durius a Graecis, quasi Doricus. Tagum fluvium Cartago Hispaniae nuncupavit, ex qua ortus procedit; fluvius harenis auriferis copiosus, et ob hoc ceteris fluviis Hispaniarum praelatus. —Etymologiarum libri XX Isidori Hispalensis