praecurret

Discretiva

praecurret dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
praecurret	tertia singularis	futurum	activa	indicativus	praecurrō (praecurrere)

Appellatio pronuntiatusque

API: /prae̯ˈkur.ret/

(classice)

Syllabificatio phonetica: prae·cur·ret — morphologica: prae-curr-et

Loci

M. Fabius Quintilianus ca. 35-100

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

saec. I.  (ca. 90-96 p.C.n.)

• Hic meus quae tradentur non difficulter accipiet, quaedam etiam interrogabit, sequetur tamen magis quam praecurret. Illud ingeniorum velut praecox genus non temere unquam pervenit ad frugem. —Institutio oratoria Quintiliani