placebunt

Discretiva

placebunt dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
placēbunt	tertia pluralis	futurum	activa	indicativus	placeō (placēre)

Appellatio pronuntiatusque

API: /plaˈkeːbunt/

(classice)

Syllabificatio phonetica: pla·cē·bunt — morphologica: plac-ebunt

Loci

M. Tullius Cicero -106…-43

Titus Livius -58…+17

P. Ovidius Naso -42…+18

M. Fabius Quintilianus ca. 35-100

antiq.

class.

class.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.

• A principio enim coniurationis usque ad reditum nostrum videtur mihi modicum quoddam corpus confici posse, in quo et illa poteris uti civilium commutationum scientia vel in explicandis causis rerum novarum vel in remediis incommodorum, cum et reprehendes ea, quae vituperanda duces, et quae placebunt exponendis rationibus comprobabis et, si liberius, ut consuesti, agendum putabis, multorum in nos perfidiam, insidias, proditionem notabis. —Epistolae ad Familiares Ciceronis

class.

• Ubi sententiam meam vobis peregero, tum quibus eadem placebunt in dextram partem taciti transibitis; quae pars maior erit, eo stabitur consilio. —Ab urbe condita Titi Livii

class.

• cum tibi, quae faciam, mea lux, dicamve, placebunt,

versetur digitis anulus usque tuis.

tange manu mensam, tangunt quo more precantes,

optabis merito cum mala multa viro. —Amores Ovidii Nasonis

saec. I.

• Dicam enim non utique quae invenero sed quae placebunt, sicut hoc, rhetoricen esse bene dicendi scientiam; cum reperto quod est optimum, qui quaerit aliud, peius velit. —Institutio oratoria Quintiliani