peteretis

Discretiva

peteretis dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
peterētis	secunda pluralis	imperfectum	activa	coniunctivus	petō (petere)

Appellatio pronuntiatusque

API: /peteˈreːtis/

(classice)

Syllabificatio phonetica: pe·te·rē·tis — morphologica: pet-eretis

Loci

P. Ovidius Naso -42…+18

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class. (ca. 2-8 p.C.n.)

• sederat Hippomenes cursus spectator iniqui

et ‘petitur cuiquam per tanta pericula coniunx?’

dixerat ac nimios iuvenum damnarat amores;

ut faciem et posito corpus velamine vidit,

quale meum, vel quale tuum, si femina fias,

obstipuit tollensque manus ‘ignoscite,’ dixit

‘quos modo culpavi! nondum mihi praemia nota,

quae peteretis, erant.’ laudando concipit ignes

et, ne quis iuvenum currat velocius, optat

invidiaque timet. ‘sed cur certaminis huius

intemptata mihi fortuna relinquitur?’ inquit

‘audentes deus ipse iuvat!’ dum talia secum

exigit Hippomenes, passu volat alite virgo. —Metamorphoses Ovidii Nasonis