perficit

Discretiva

perficit dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
perficit	tertia singularis	praesens	activa	indicativus	perficiō (perficere)

Appellatio pronuntiatusque

API: /ˈper.fi.kit/

(classice)

Syllabificatio phonetica: per·fi·cit — morphologica: per-fic-it

Loci

M. Tullius Cicero -106…-43

Vitruvius ca. -80…-15

C. Plinius Secundus 23–79

Aurelius Augustinus Hipponensis 354–430

Iordanus Brunus Nolanus 1548-1600

Ulco Cats Bussemaker 1810-1865

antiq.

class.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (54-51 a.C.n.)

• quare sint nobis isti qui de ratione vivendi disserunt magni homines (ut sunt), sint eruditi, sint veritatis et virtutis magistri, dam modo sit haec quaedam, sive a viris in rerum publicarum varietate versatis inventa, sive etiam in istorum otio ac litteris tractata, res (sicut est) minime quidem contemnenda, ratio civilis et disciplina populorum, quae  perficit  in bonis ingeniis, id quod iam persaepe perfecit, ut incredibilis quaedam et divina virtus exsisteret. —De republica Ciceronis

class.  (ca. 30–22 a.C.n.)

• Philosophia vero  perficit  architectum animo magno et uti non sit adrogans, sed potius facilis, aequus et fidelis, sine avaritia, quod est maximum; nullum enim opus vere sine fide et castitate fieri potest; ne sit cupidus neque in muneribus accipiendis habeat animum occupatum, sed cum gravitate suam tueatur dignitatem bonam famam habendo; et haec enim philosophia praescribit. Praeterea de rerum natura, quae graece φισιολογία dicitur, philosophia explicat. —De architectura Vitruvii

saec. I.  (ca. 78 p.C.n.)

• inde repertum ut inlatae quoque aliunde et inter se colligatae inicerentur fico, quod in macro solo et aquilonio non desiderant, quoniam sponte arescunt loci situ rimisque eadem quae culicum opere causa  perficit , nec ubi multus pulvis, quod evenit maxime frequenti via adposita. namque et pulveri vis siccandi sucumque lactis absorbendi. quae ratio pulvere et caprificatione hoc quoque praestat ne decidant, absumpto umore tenero et cum quadam fragilitate ponderoso. —Naturalis historia Plinii

Latinitas postclassica

saec. IV.

• In corpore igitur mortis hujus, quale in paradiso ante peccatum fuit, profecto non erat alia lex in membris nostris repugnans legi mentis nostrae: quia et quando nolumus, et quando non consentimus, nec ei membra nostra ut impleat quod appetit exhibemus, habitat tamen in eis, et mentem resistentem repugnantemque sollicitat: ut ipse conflictus, etiamsi non sit damnabilis, quia non  perficit  iniquitatem; sit tamen miserabilis, quia non habet pacem. —De nuptiis et concupiscentia Augustini

Latinitas nova

saec. XVI.

• Tripliciter Sol exurens montes, radios igneos exsufflans et refulgens, radiis suis obcaecat oculos. Haec cum me torvo, minaci et dedignabundo vultu, quo non Venerem sed Minervam agnoscerem, tueretur, in eo maxime me devinxit, in eo tanto magis me in sui desiderium et amorem adtraxit: nam quod Venus adblandiendo facit, illa minime omnium adblandiendo  perficit . —Oratio valedictoria Iordani Bruni

saec. XIX.

• Argumento est vox μάτην, id est Frustra: quia tunc dicitur aliquid frustra fieri, quum id quod alius gratia quoddam fit, id ipsum non fit cuius gratia geritur: ut deambulatio si purgationis gratia est, nec purgatio evenit ei qui deambulavit; dicimus eum frustra deambulasse, ac deambulationem suo fine esse frustratam: tanquam hoc sit frustra, quod sua natura in alterius gratiam est comparatum, quando scilicet non  perficit  id cuius gratia est et natura comparatum est. —Aristotelis Physica Bussemakeri