perfice

Discretiva

perfice dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
perfice	secunda singularis	praesens	activa	imperativus	perficiō (perficere)

Appellatio pronuntiatusque

API: /ˈper.fi.ke/

(classice)

Syllabificatio phonetica: per·fi·ce — morphologica: per-fic-e

Loci

M. Tullius Cicero -106…-43

Apuleius ca. 125-170

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (45 a.C.n. / 709 a.u.)

• Iam agnosco Graecum. Sed quoniam coëgisti ut concederem, qui mortui essent, eos miseros non esse,  perfice , si potes, ut ne moriendum quidem esse miserum putem. —Tusculanae disputationes Ciceronis

Latinitas postclassica

saec. II.  (ca. 170 p.C.n.)

• Tandem denique reversus ad sensum praesentium adrepta manu Photidis et admota meis luminibus: «Patere, oro te», inquam «dum dictat occasio, magno et singulari me adfectionis tuae fructu perfrui et impertire nobis unctulum indidem per istas tuas pupillas, mea mellitula, tuumque mancipium inremunerabili beneficio sic tibi perpetuo pignera ac iam  perfice  ut meae Veneri Cupido pinnatus adsistam tibi.» —Metamorphoseon libri XI Apulei