perfecturos

Discretiva

perfecturos dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
perfectūrōs	casus accusativus pluralis · genus masculinum	participii perfectūrus

Appellatio pronuntiatusque

API: /per.fekˈtuːroːs/

(classice)

Syllabificatio phonetica: per·fec·tū·rōs — morphologica: per-fect-ur-os

Loci

Titus Livius -58…+17

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (anno 364 u.c.)

• Antiquata deinde lege, promisce urbs aedificari coepta. Tegula publice praebita est; saxi materiaeque caedendae unde quisque vellet ius factum, praedibus acceptis eo anno aedificia  perfecturos . Festinatio curam exemit vicos dirigendi, dum omisso sui alienique discrimine in vacuo aedificant. Ea est causa ut veteres cloacae, primo per publicum ductae, nunc privata passim subeant tecta, formaque urbis sit occupatae magis quam divisae similis. —Ab urbe condita Titi Livii