perfectura

Discretiva

perfectura dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

perfectūra

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
perfectūra	casus nominativus singularis · genus femininum	participii perfectūrus
perfectūra	casus vocativus singularis · genus femininum	participii perfectūrus
perfectūra	casus nominativus pluralis · genus neutrum	participii perfectūrus
perfectūra	casus accusativus pluralis · genus neutrum	participii perfectūrus
perfectūra	casus vocativus pluralis · genus neutrum	participii perfectūrus

Appellatio pronuntiatusque

API: /per.fekˈtuːra/

(classice)

Syllabificatio phonetica: per·fec·tū·ra — morphologica: per-fect-ur-a

perfectūrā

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
perfectūrā	casus ablativus singularis · genus femininum	participii perfectūrus

Appellatio pronuntiatusque

API: /per.fekˈtuːraː/

(classice)

Syllabificatio phonetica: per·fec·tū·rā — morphologica: per-fect-ur-a

Loci

M. Tullius Cicero -106…-43

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (44 a.C.n. / 710 a.u.)

• Qui potest provideri quicquam futurum esse quod neque causam habet ullam neque notam cur futurum sit? Solis defectiones itemque lunae praedicuntur in multos annos ab iis qui siderum motus numeris persequuntur; ea praedicunt enim quae naturae necessitas  perfectura  est. —De divinatione Ciceronis