pavere

Discretiva

pavere dictio est in variis linguis:

• Italice: pavere

Formae affines

Latine

pavēre

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
pavēre	—	praesens	activa	infinitivus	paveō

Appellatio pronuntiatusque

API: /paˈweːre/

(classice)

Syllabificatio phonetica: pa·vē·re — morphologica: pav-ere

pāvēre

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
pāvēre	tertia pluralis	perfectum	activa	indicativus	pāscō (pāscere)
pāvēre	tertia pluralis	perfectum	activa	indicativus	paveō (pavēre)

Appellatio pronuntiatusque

API: /paːˈweːre/

(classice)

Syllabificatio phonetica: pā·vē·re — morphologica: pav-ere

Italice

pavere

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
pavere	forma pluralis · genus femininum	substantivi pavera

Appellatio pronuntiatusque

API: /paˈve.re/, [paˈvɛ.re]

Syllabificatio phonetica: pa·ve·re — morphologica: paver-e

Loci

C. Sallustius Crispus -86…-34

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (ca. 42/41 a.C.n.)

• Quis rebus permota civitas atque inmutata urbis facies erat. ex summa laetitia atque lascivia, quae diuturna quies pepererat, repente omnis tristitia invasit: festinare, trepidare, neque loco neque homini quoiquam satis credere, neque bellum gerere neque pacem habere, suo quisque metu pericula metiri. ad hoc mulieres, quibus rei publicae magnitudine belli timor insolitus incesserat, adflictare sese, manus supplices ad caelum tendere, miserari parvos liberos, rogitare omnia, omni rumore  pavere , adripere omnia, superbia atque deliciis omissis sibi patriaeque diffidere. —De Catilinae coniuratione C. Sallusti Crispi

Vide etiam:  → pavere (Vicicitatio)