Jump to content

paveo

E Victionario

Latine

Appellatio pronuntiatusque

[+/-]
API: /ˈpa.we.oː/(classice)
Syllabificatio phonetica: pa·ve·ō — morphologica: pav-eo

Verbum temporale

[+/-]

pav|eō, -ēre, pāvī [1] [2] [3] [4]

  1. (Intrans.) terrore et metu superari
  2. (Trans.) tremere, timere (de aliqua re)

Coniugatio

[+/-]

Verbum finitum

[+/-]
Thema Vox activa
pav- Tempus praesens imperfectum futurum
Persona indicativ. coniunct. imperat. indicativ. coniunct. indicativ. imperat.
I. sing. paveō paveam   pavēbam pavērem pavēbō  
II. sing. pavēs paveās pavē! pavēbās pavērēs pavēbis pavētō!
III. sing. pavet paveat   pavēbat pavēret pavēbit pavētō!
I. plur. pavēmus paveāmus   pavēbāmus pavērēmus pavēbimus  
II. plur. pavētis paveātis pavēte! pavēbātis pavērētis pavēbitis pavētōte!
III. plur. pavent paveant   pavēbant pavērent pavēbunt paventō!­
Thema Vox passiva
pav- Tempus praesens imperfectum futurum
Persona indicativ. coniunct. imperat. indicativ. coniunct. indicativ. imperat.
III. sing. pavētur paveātur   pavēbātur pavērētur pavēbitur —­
III. plur. paventur paveantur   pavēbantur pavērentur pavēbuntur —
Thema Vox activa
pāv- Tempus perfectum plusquam perfectum futurum
exactum
Persona indicativ. coniunct. indicativ. coniunct.
I. sing. pāvī pāverim pāveram pāvissem pāverō
II. sing. pāvistī pāveris pāverās pāvissēs pāveris
III. sing. pāvit pāverit pāverat pāvisset pāverit
I. plur. pāvimus pāverimus pāverāmus pāvissēmus pāverimus
II. plur. pāvistis pāveritis pāverātis pāvissētis pāveritis
III. plur. pāvērunt pāverint pāverant pāvissent pāverint

Verbum infinitum

[+/-]
Modus infinitivus participium
Tempus praesens perfectum futurum praesens perfectum futurum
Vox
activa		 pavēre pāvisse — pavēns   —­
Vox
passiva		 pavērī — —   —  
Gerundium Gerundivum Supinum
pavendī pavendus, -a, -um — —

Dictiones collatae

[+/-]

Composita

[+/-]

Dictiones derivatae

[+/-]

Translationes

[+/-]
Terrore et metu superaridilatare ▼
Terrore et metu superaricollabi ▲
Tremere, timere (de aliqua re)dilatare ▼
Tremere, timere (de aliqua re)collabi ▲

Loci

Apuleius
ca. 125-170
antiq. class. I II III IV V VI VII VIII IX X XI XII XIII XIV XV XVI XVII XVIII XIX XX XXI

Latinitas postclassica

[+/-]

saec. II.  (ca. 170 p.C.n.)

  • Sic illa laetitia recreata: «Patere,» inquit «oro, prius fores cubiculi diligenter obcludam, ne sermonis elapsi profana petulantia committam grande flagitium», et cum dicto pessulis iniectis et uncino firmiter immisso sic ad me reversa colloque meo manibus ambabus inplexa voce tenui et admodum minuta: « Paveo » inquit «et formido solide domus huius operta detegere et arcana dominae meae revelare secreta.» —Metamorphoseon libri XI Apulei [5]

Vide etiam:  → paveo (Vicicitatio)

Fontes

  1. ↑ Aegidius [Egidio] Forcellini, Lexicon Totius Latinitatis (Editio Quarta: Bononiae, Patavii) Tom. III, p. 573 — “PĂVĔO, păves, pāvi, păvere, n. 2”
  2. ↑ Freund, Wilhelm (1806-1894). Grand dictionnaire de la langue latine … (Editio Prima: Paris, 1883-1929) Tom. II, p. 602 — “păvĕo, pāvi, 2. v. n. et a.”
  3. ↑ Karl Ernst Georges, Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch (Hannover 1913/1918) — paveo, pāvī, ēre (vgl. πτοϝέω scheue), vor Furcht-, vor Angst beben, zittern, zagen, besorgt sein, sich ängstigen (tom. 2, p. 1520)
  4. ↑ Olivetti, Dizionario Latino (Lexicon Latinum et Italicum) — paveo
  5. ↑ Apuleius - Metamorphoseon libri XI. (Bibliotheca Augustana): Liber III. Capitulum XV. Versus 3 — paveo
Receptum de "https://la.wiktionary.org/w/index.php?title=paveo&oldid=227975"