pavendo

Discretiva

pavendo dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus­	Casu	Verbum
pavendō	—	—	activa	gerundium­	dativo	paveō (pavēre)
pavendō	—	—	activa	gerundium­	ablativo	paveō (pavēre)

Appellatio pronuntiatusque

API: /paˈwen.doː/

(classice)

Syllabificatio phonetica: pa·ven·dō — morphologica: pav-end-o

Loci

M. Annaeus Lucanus 39–65

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

saec. I.  (ca. 62/65 p.C.n.)

• hunc inter Rhenum populos Albimque iacentes

finibus Arctois patriaque a sede revolsos

pone sequi, iussamque feris a gentibus urbem

Romano spectante rapi. sic quisque  pavendo 

dat vires famae, nulloque auctore malorum

quae finxere timent. nec solum volgus inani

percussum terrore pavet, sed curia et ipsi

sedibus exiluere patres, invisaque belli

consulibus fugiens mandat decreta senatus. —Bellum civile sive Pharsalia M. Annaei Lucani

Vide etiam:  → pavendo (Vicicitatio)