parabas

Discretiva

parabas dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
parābās	secunda singularis	imperfectum	activa	indicativus	parō (parāre)

Appellatio pronuntiatusque

API: /paˈraːbaːs/

(classice)

Syllabificatio phonetica: pa·rā·bās — morphologica: par-abas

Usus

Latinitas nova

saec. XVI. - saec. XVII.

• Neque certe tamdiu intimos gaudii illius sensus declarare tibi distulissem, ni de tuo, quem parabas, in patriam reditu, rumor ad nos dimanasset. Qua de re cum communes amicos essem per litteras sciscitatus, neque certi quidpiam referrent, malui omnino nimium diligentis, quam officii immemoris notam subire. —Sylloge epistolarum a viris illustribus scriptarum Iusti Lipsii (1547-1606). Tomus 3, Ezechielis Spanhemii et Nicolai Heinsii epistolae. Mutuae. Epistola XXIII. Ezec. Spanhemius Nic. Heinsio. Hagam.