nominante

Discretiva

nominante dictio est in variis linguis:

• Italice: nominante

Latine

nōminante

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
nōminante	casus ablativus singularis	participii nōmināns

Appellatio pronuntiatusque

API: /noːmiˈnan.te/

(classice)

Syllabificatio phonetica: nō·mi·nan·te — morphologica: nomin-ant-e

Italice

nominante

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
nominante	—	praesens	activa	participium	nominare

Appellatio pronuntiatusque

API: /no.miˈnan.te/

Syllabificatio phonetica: no·mi·nan·te — morphologica: nomin-ant-e

Loci

Quintus Curtius Rufus fl.c.50

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

saec. I.

• Quaeso, commilitones, si Cebalinus me non adisset, nihil me de coniuratis scire voluisset, num hodie dicerem causam nullo me  nominante ? —Historiae Alexandri Magni Curtii Rufi

Vide etiam:  → nominante (Vicicitatio)