murium

Discretiva

murium dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
mūrium	casus genitivus pluralis	substantivi mūs

Appellatio pronuntiatusque

API: /ˈmuːri.um/

(classice)

Syllabificatio phonetica: mū·ri·um — morphologica: mur-ium

Formae aliae

• mūrum

Loci

C. Plinius Secundus 23–79

Franciscus Petrarca 1304-1374

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

saec. I.  (ca. 78 p.C.n.)

• chelidoniam visui saluberrimam hirundines monstravere vexatis pullorum oculis illa medentes. testudo cunilae, quam bubulam vocant, pastu vires contra serpentes refovet, mustella ruta in  murium  venatu cum iis dimicatione conserta. ciconia origano, hedera apri in morbis sibi medentur et cancros vescendo maxime mari eiectos. —Naturalis historia Plinii

Latinitas humanistica

saec. XIV.  (1343 p.C.n.)

• Illa quoque terrifica: pluisse laceratas carnes, puerum in foro boario editum elephantini capitis mole mirabilem, apud Antium messores cruentas spicas collegisse et, quod pene  murium  portentum exequaverit, in Gallia lupum vigili cuidam e vagina gladium extulisse. —Rerum memorandarum libri Petrarcae

Vide etiam:  → murium (Vicicitatio)