minimis

Discretiva

minimis dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
minimīs	casus dativus pluralis	adiectivi minimus (parvus superlativus)
minimīs	casus ablativus pluralis	adiectivi minimus (parvus superlativus)

Appellatio pronuntiatusque

API: /ˈmi.ni.miːs/

(classice)

Syllabificatio phonetica: mi·ni·mīs — morphologica: min-im-is

Loci

Apuleius ca. 125-170

Iordanus Brunus Nolanus 1548-1600

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas postclassica

saec. II.  (ca. 158 p.C.n.)

• Namque animi ita ut corporis sanitas expedita, imbecillitas laciniosa est, certumque signum est infirmitatis pluribus indigere. Prorsus ad vivendum velut ad natandum is melior, qui onere liberior; sunt enim similiter etiam in ista vitae humanae tempestate[s] levia sustentui, gravia demersui. Equidem didici ea re praecedere maxime deos hominibus, quod nulla re ad usum sui indigeant, igitur ex nobis cui quam  minimis  opus sit, eum esse deo similiorem. —Apologia sive Pro se de magia liber Apulei

Latinitas nova

saec. XVI.  (1591 p.C.n.)

• Ergo iam ad mensurae genus redeuntes, consideramus ut sol iste cum synodo planetarum ad magnum mundum est centrum et minimum quiddam, ut minimus alius quicunque ex visibilibus  minimis  cum suis planetis circumversis non facit notabilem dimensionem ullam, qui maiori distantia a visu seiungitur. Tellus ista ad octavam quam imaginantur sphaeram minimum est, circulus in plano adscriptus ad tellurem, punctus in medio ad circulum, apex in eius centro ad punctum. —De triplici minimo et mensura Iordani Bruni

Vide etiam:  → minimis (Vicicitatio)