mergetur

Discretiva

mergetur dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
mergētur	tertia singularis	futurum	passiva	indicativus	mergō (mergere)

Appellatio pronuntiatusque

API: /merˈgeːtur/

(classice)

Syllabificatio phonetica: mer·gē·tur — morphologica: merg-etur

Loci

Decimus Iunius Iuvenalis ca. 60-130

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas postclassica

saec. II.  (ca. 100/128 p.C.n.)

• hibernum fracta glacie descendet in amnem,

ter matutino Tiberi  mergetur  et ipsis

verticibus timidum caput abluet, inde superbi

totum regis agrum nuda ac tremibunda cruentis

erepet genibus; si candida iusserit Io,

ibit ad Aegypti finem calidaque petitas

a Meroe portabit aquas, ut spargat in aede

Isidis, antiquo quae proxima surgit ovili. —Saturae D. Iuni Iuvenalis